10سال بعد هیولای دیگری بر صفحه تلویزیون آمریکا (و بقیه دنیا) ظاهر شد. جامعه مدرن (غربی) این بار فیلم ترسناکی را به صورت زنده بر صفحه تلویزیون خود میبیند: تروریست مسلمان و حملات انتحاری. جوامع مدرن و پیشرفته برای مدتی فلج شدند که نمادش تصویر جورج بوش است آن گاه که تا 10 دقیقه بعد از آنکه خبر حمله به برجهای دوقلو را به او میدهند، مسخ شده بر صندلی خود مینشیند و به داستان کودکانهای که خوانده میشود، گوش میدهد. بعد از مدت بسیار کوتاهی بوش و کل جوامع پیشرفته خود را جمع و جور کرده به جمعبندی موضوع پرداختند: «یک گروه متحجر و عقبمانده مسلمان وجود دارند که با کل جامعه پیشرفته و تمام مظاهر علم و پیشرفت مخالفند. ما جزایر صلح و ثبات، ما معتقدان به حقوق بشر و آزادی بیان، ما دلسوزان و غمخواران تمام فقرا و انسانهای بیمار و دربند قربانی شدیم، قربانی مهربانی و رواداری خود. و در نتیجه باید کمی هم با خشونت با مظاهر جهل و تحجر بستیزیم. پس افغانستان را بمباران کنیم.»
هواپیماهای آمریکایی دو چیز بر سر مردم افغانستان ریختند: بمب وغذا. و با این حال فکر نمیکنم کل ساختمانهای تخریب شده در افغانستان به اندازه برجهای دوقلو ارزش داشتند. و به این شکل ماجرا تمام شد. سران آمریکا نپذیرفتند که افغانستان و وضعیتش ناشی از 30 سال جنگ سرد بوده است. نپذیرفتند که خودشان در شکلگیری القاعده نقش داشتهاند. حتی نپذیرفتند که بخشی از جامعه جهانی هستند و آنچه در افغانستان اتفاق میافتد، ممکن است بر روی زندگی روزمره آمریکاییها اثری بگذارد. فکر میکردند آمریکا جزیرهای است که از خاورمیانه نفت میخرد، تکنولوژی صادر میکند. البته گشاده دستانه برای کشورهای عقب مانده غذا و کمکهای انساندوستانه میفرستد (NGOهایی مانند NGOهای حمایت از حقوق حیوانات). آمریکا به عنوان پیشرفتهترین و ثروتمندترین کشور دنیا نمیخواست ونمیخواهد بپذیرد بخشی از این دهکده جهانی است. اکنون 8 سال پس از ماجرای 11 سپتامبر رئیس جمهور آمریکا در مراسم یادبود کشتهشدگان به دست مالک حسن میگوید قسمت تأسف بارماجرا این است که این افراد در خاک آمریکا کشته شدند. آمریکا 8 سال است که در افغانستان و 5 سال است که در عراق میجنگد و در این مدت این دو کشور حتی یک هفته بدون حمله تروریستی و کشته شدن غیر نظامیان نگذرانده اند. با این وجود پرزیدت اوباما انتظار دارد آمریکا کاملاً آرام باشد و حتی ترکشی هم به بدن آمریکا نرسد. این است کابوسی دیگر: ساکنان جوامع دموکراتیک و آرام! شما هم بخشی از این دنیا هستید. تا روزی که در جهان جایی مانند افغانستان، عراق، فلسطین، سودان وجود دارد، نمیتوانید آرام بخوابید. تا روزی که کشوری در جهان وجود داشته باشد که مردم آن زیر تیغ حکومتهای تمامیتخواه خود جان میدهند، نمیتوانید روی امنیت داخلی خود حساب کنید. حتی اگر آن حکومت سلاح کشتار جمعی و بمب اتمی نداشته باشد.
ما نمیتوانیم درباره سرگرد روانپزشک مسلمان فلسطینیاصل آمریکایی قضاوت کنیم، این کار را حتی دولت آمریکا هم با وجود فشار افکار عمومی کمی به تعویق انداخته است. ولی آنچه دیده می شود شکست دولت آمریکا (به عنوان یک دولت لیبرال دموکرت مدرن) در ایجاد یک جزیره آرام در دل دریای آشوب است. همچنین شکست سیاست جنگ بدون تلفات و جنگ فقط در زمین دشمن است.
خیلی جالبه که نتیجهگیری آخرت دقیقاً همون نتیجهای هست که جرج بوش هشت سال میگرفت: تا زمانی که جایی مثل افغانستان وجود داره نمیشه روی امنیت داخلی حساب کرد!
آره جالبه. یادم نبود. ولی اون در یک ساختار دیگه این جمله رو گفت و هدفش چیزه دیگه بود. آدم بعضی وقت ها با مخالفانش هم حرف مشابه دارد. یک جمله که گفته می شه دوبخش داره: محتوا و جایگاه. «تا زمانی که دولت اسراییل به این شکل وجود دارد صلح در خاور میانه شکل نمی گیرد» دقیقاً همین جمله در کیهان و فیگارو دو مفهوم متفاوت دارد.
Raastesho bekhaay az javaabet beh NISHGOON bishtar lezzat bordam ta khodeh matn, har chand keh kollan kheili khoob bood.
Dar zemn hafteyeh pish zang zadam naboodid.
peighaam gozaashtam.
movafagh baashi.
این مقاله رو بخون:
http://www.time.com/time/nation/article/0,8599,1938415,00.html
مقاله جالبی بود. ممنون.